Korekty oraz umiejętność ich rozróżniania to kluczowa umiejętność w teorii fal Ralpha Elliotta. Poniżej zaprezentowane są rodzaje korekt oraz sposoby na ich rozróżnienie.

Zygzak – korekta prosta

Korekta prosta jest to trzyfalowa, prosta formacja. Jest to najbardziej znana i najczęściej spotykana formacja korygująca. Oznacza się ją jako A-B-C, a jej struktura to 5-3-5. Szczyt fali B jest usytuowany zdecydowanie poniżej szczytu fali A. Zygzaki te mogą wystąpić dwukrotnie, a nawet trzykrotnie jeśli ostatnia fala nie osiągnie poziomu, jaki jej prognozowano.

zygzak

Korekta płaska – Regular Flat

Korekta płaska posiada odmienną strukturę od korekty prostej. Różnica ta polega z odmiennej struktury pierwszej fali. Oznacza to, że fala A składa się z trzech fali, a nie tak jak w przypadku zygzaka z pięciu. Natomiast struktura pozostałych fal nie ulega zmianie, dlatego fala B składa się z trzech podfali, a fala C z pięciu. Zatem struktura korekty płaskiej to 3-3-5.  Często pojawiają się w okresie silnych trendów wzrostowych i prawie zawsze występuje przed wydłużeniami lub po nich. Korekta płaska często pojawia się jako fale czwarte, natomiast prawie nigdy nie występuje jako fale drugie.

ef

Korekta nieregularna – Expanded Flat

Ta korekta występuje znacznie częściej niż korekty płaskie, inaczej zwane regularnymi. Struktura tej korekty to 3-3-5. Szczyt fali B znajduje się wyżej, niż początek fali A, natomiast fala C ma swój koniec wyraźnie niżej, niż zakończenie fali A.

r

Korekta pędząca – Running Flat

Silne i szybkie rynki – to tam właśnie występują korekty pędzące. Jednakże korekty tego typu są dosyć rzadkie. W tej korekcie szczyt fali B znajduje się wyżej, niż początek fali A. Fala C jest dosyć krótka, przez co kończy się pomiędzy końcami fal A i B. Jeśli mamy do czynienia z trendem wzrostowym, to koniec fali C najczęściej przypada trochę poniżej połowy fali B.

pedzaca